Blog

Waarom is mijn content niet van mij?

Auteur Joost Lommers Joost Lommers is enterprise designer en Enterprise Architecture consultant bij Trivento. Joost vindt het leuk om diep onbekend terrein in te trekken en is altijd op zoek naar een waarden-volle oplossing – met menselijke maat en klantgericht, nooit alleen technologiegedreven.

Ik ben bestolen. Niet van spullen of van geld – niet met geweld; maar wel van informatie – in stilte. Op een dag kwam ik op Linked In en was mijn Reading List verdwenen. Voor wie niet (meer) weet wat dat is: je kon op Linked In een lijst met boeken bijhouden. Van ieder boek zei je of je het wilde lezen, aan het lezen was, of dat je het gelezen had. Vervolgens kon je een review toevoegen. In de afgelopen 4 jaar had ik een mooie lijst opgebouwd van 33 boeken. En 2 weken geleden waren ze allemaal weg.

Zoals een vriend van mij zei: als je niet voor een dienst betaalt, dan ben je het product. En voor een deel kan ik daar ook in komen. Linked In werkt natuurlijk omdat we er met zijn allen zijn. Het werkt voor Linked In als platform, en het werkt voor mij als professional. Maar toch, het is onfatsoenlijk om mij 4 jaar lang als onbezoldigd contentgenerator te gebruiken. En dan zonder enige kennisgeving dat materiaal te verwijderen. Als je vervolgens op de helppagina’s gaat zoeken, vind je wel dat je de lijst kunt redden via Shelfari. Maar dat is een beperkt doekje voor het bloeden, want daar zit het uiteindelijk ook weer in een gesloten platform.

Ik vind dat het tijd wordt om de arrogantie van de sociale media aan de kaak te stellen. In dit opzicht zijn ze vooral a-sociaal. Mijn content hoort van mij te zijn. Ik geef het in bruikleen. En als ze het niet meer willen gebruiken, dan geven ze het terug. Zodat ik het zelf weer kan gebruiken, bijvoorbeeld op mijn eigen website. Bij Trivento noemen we dat het iRekening-patroon, naar analogie van de bankrekening.

Bij een bank kun je geld op een bankrekening storten. Terwijl het daar staat, gebruikt de bank het voor haar eigen doeleinden. En ze geven het vervolgens weer terug als je er om vraagt. Want het geld blijft van jou – daar is bij de bank geen twijfel over. Zo zou het ook met mijn gegevens moeten zijn, of ze nu gestructureerd zijn – zoals naam, adres, woonplaats, of ongestructureerd – zoals Flickr foto’s, tweets of Facebook updates. Ik leen ze uit aan organisaties die ze mogen gebruiken, zoals mijn zorgverzekeraar, de gemeente waar ik woon, Linked In of Twitter.

Maar de gegevens blijven van mij. Ik mag ze wijzigen als het mij uitkomt. Ze mogen er alleen maar mee doen wat we vooraf hebben afgesproken. Ik krijg ze terug als ik er om vraag. Ik krijg ze terug als ze niet meer nodig zijn. Mijn gegevens. Punt.

Meer weten over onze visie op eigendom van data? Neem contact met ons op.

Dit artikel delen?

Ben je opzoek naar meer?

Bekijk hier een selectie van onze ebooks.

Digital Business met Microservices

Download nu

Van traditionele organisaties naar digitale winnaars

Download nu

Stappenplan voor digitaal succes

Download nu